Een iets andere post dit keer dan ‘normaal’ in de MacMini server serie. Ik heb eerder al aangegeven dat er door de komst van Lion server nogal wat veranderd was en de miniserver door alle problemen eigenlijk min of meer verworden was tot een bestands-, download- en backupserver – die laatste voor TimeMachine. Daar heb ik geen aparte post voor gemaakt, dat is vrijwel letterlijk niets meer dan op de server de TimeMachine-service aanzetten, harde schijf selecteren als backup-doelschijf, en op de clients TimeMachine activeren en de server kiezen als doel… eindelijk iets dat -zoals Apple het graag wil- just works. Wie weet probeer ik het in de toekomst nog eens weer wat uitgebreider op poten te zetten, maar voor het moment doe ik het ermee.
Wat wel veranderd is in de laatste paar maanden is dat er een AppleTV 2 in de media-hoek bij is gekomen. Nu was ik altijd al fan van de eenvoudige menustructuur van de AppleTV 1. Apple heeft in zijn oneindige wijsheid besloten het allemaal bij de tweede versie te veranderen – geen links meer in het hoofdmenu naar in iTunes opgeslagen films en TV series. Films zijn inmiddels wel te huren via Apple (en gelukkig maar, met het ter ziele gaan van Videoland…) maar TV series zijn hier nog steeds niet te krijgen. Anyway, mijn punt is dat je in iTunes opgeslagen content alleen maar via het Computermenu kunt bereiken – op een standaard AppleTV 2 tenminste. Het eerste wat ik thuis gedaan heb is de AppleTV gehackt middels FireCore’s aTV Flash (black) waardoor er een media menu beschikbaar komt – niet alleen je eigen films en TV series in het hoofdmenu, maar ook de mogelijkheid om dit via een bestandsserver te benaderen! Briljant! Ik heb alle films en TV series uit iTunes gesloopt en op een share gezt die aan de miniserver hangt. Werkt als een tierelier, en is nog mooier ook nog dan de oplossing van Apple omdat er fanart op de achtergrond wordt getoond en de metadata automatisch worden ingelezen. Zeker nu de jailbreak untethered kan ben ik zo blij als… zo blij als… een heel blij iemand.
Over mediaserver gesproken: wij hadden al enige tijd een simpele oplossing om muziek in de keuken af te spelen, te weten een JBL OnStage micro i.c.m. iPhone, iPod, etc. Dat werkt op zich prima in een kleine kamer maar is qua geluid nauwelijks acceptabel voor grotere ruimtes. We wilden dus iets anders waarbij naast goed geluid eenvoud van installatie èn bediening een belangrijk item was (moeders is in veel dingen heel erg goed, maar computers en techniek horen daar niet bij – sorry schat!). Door het creëren van een multimediahoek in de woonkamer liepen er nu tegenaan dat we eigenlijk geen fijn (muziek-)geluid meer hadden in de rest van de woonkamer – en zoals gezegd: dat trekt een OnStage micro niet… Daar moest dus iets anders op worden verzonnen. Na wat zoekwerk kwamen we algauw uit bij Sonos. Vanwege goede eerdere ervaringen met WifiMedia wilden we daar in eerste instantie via de website bestellen, maar uiteindelijk besloten we toch om er een dagje Arnhem van te maken. Dat bleek een goede beslissing. Direct bij binnenkomst vriendelijk te woord gestaan en onze wensen neergelegd. De verkoper heeft in een uitgebreide demo alle aspecten van het Sonos systeem laten zien en uiteindelijk zijn we voor een systeem met en Sonos bridge en 2 Play:5 speakers (1 in de keuken ter vervanging van de JBL, en 1 in de woonkamer) gegaan vanwege het geweldige geluid, maar meer nog door de mogelijkheid beide speakers tot een stereopaar te koppelen – dat worden leuke tuinfeestjes deze zomer!
Installatie thuis was geen enkel probleem – eerst de Bridge middels een draadje op de router aangesloten (altijd moet 1 Sonos component direct op het netwerk worden aangesloten om bij de muziek te kunnen komen, waarbij de Bridge met zijn 2 netwerkpoorten tevens dienst doet als switch waardoor er geen extra netwerkpoort opgeofferd hoeft te worden, of een extra switch nodig is – handig aangezien mijn router alle vier de uitgaande poorten al bezet had!) en toen de software geïnstalleerd. Al mijn muziek staat inmiddels op de Mac mini server en ik had bedacht dat daar de eerste installatie moest plaatsvinden om de koppeling met de muziekbibliotheek zo eenvoudig mogelijk te houden – alleen een linkje naar een externe harde schijf leek me makkelijker dan naar een netwerkshare - maar dat bleek achteraf niet noodzakelijk, het had vanaf elke computer in het netwerk gekund. Groot voordeel is dat als er één computer de controllersoftware heeft geïnstalleerd, de instellingen op alle volgende computers, iPads, smartphones, e.d. worden overgenomen!
Op dit punt bleek het enige zwakke punt van de verkoper die erg bleef hangen op een NAS als muziekserver, en weinig wist van iTunes en/of Mac (en zeker niet van OS X Server), maar uit ervaring weet ik dat dat dus niet noodzakelijk is. Bij het koppelen van een muziekbibliotheek krijg je keurig de optie een lokale iTunes bibliotheek te selecteren waarmee dan behalve de muziekfolder ook ~/Music wordt gedeeld om afspeellijsten goed te laten werken. Natuurlijk heb je een computer nodig die altijd aanstaat, maar een zuinig servertje werkt net zo makkelijk als een NAS.
Na de Bridge de speakers 1 voor 1 geïnstalleerd en dan blijkt ook weer hoe goed doordacht het Sonos-systeem is: dit kan via elke willekeurige aangesloten controller.
De geluidskwaliteit is uitstekend, alleen bij zeer hoog volume gaan de speakers brommen (maar volumes die normaliter sowieso niet prettig luisteren naar mijn smaak). Dit weekend hebben we een eerste feestje en dan is het tijd de stereo pairing te testen.
Eén negatief puntje is er nog wel, met betrekking tot albumart: Sonos heeft redelijke specifieke eisen aan de plaatjes die het systeem accepteert. Mag niet te groot zijn, en ‘embedded’ in de muziekbestanden. Ik had al mijn albums in iTunes keurig van albumart voorzien maar bij afspelen bleek dat de Sonos controller van een groot aantal bestanden de albumart niet wilde weergeven. Oplossingen hiervoor zijn op de Sonos supportpagina te vinden: ik moet er nog even een ochtendje of avondje voor gaan zitten maar dan loopt het allemaal als een trein!